Tangents

गोष्ट

2011-01-18T06:56:00.000-08:00

"एका गावात होतं एक पोष्ट.. संपली माझी गोष्ट" असं आम्ही लहान असताना सांगायचो एकमेकांना.. सुरु होण्याआधीच संपलेली गोष्ट... अश्या कितीतरी गोष्टी ख-याखु-यापण संपतात सुरु होण्याआधीच...

परवा कॉलेजमधुन परत येत होते चालत.. बाजारातल्या दुकानांचे भारी डिस्प्ले बघत डोळे, डोकं आणि २ पाय सगळं एकत्र सुरळीच चालवायचं म्हणजे.. माझंच कौतुक वाटतं मला! एका थोड्या निमुळत्या फुटपाथवरुन न जाणे कोण कसा एक मुलगा समोरुन आला.. (राजबिंडा, हॅण्डसम वगैरे काय काय म्हण्णार होते.. पण खरंच नाही आठवत कसा होता ते) आणि मग बाजुने जात असताना त्याच्या पाठीवरच्या सॅकच्या बंदात माझ्या ओढणीचा गोंडा अडकला... त्याने आणि मी तात्पुरतं मागे बघितलं... ओढणी सोडवायचा अर्धं मिनीट प्रयत्न केला.. ती सुटली आणि मग आम्ही आमच्या आमच्या दिशांना आलो.. तो गेला..

मग खुप वेळानी मला पुन्हा आठवलं ते... हाय देवा, असं काही झालं होतं का?.. किती फिल्मी-विल्मी सिन होता, हायस्पीड मधे कॅमेरा फिरला असता चहुबाजुने... वा-याने माझे केस वगैरे उडले असते... आजुबाजुचं सगळं थांबलं असतं.. मागे छान म्युझिक असतं मंद.. पण मंदपणाच केला देवाने, असं काहीच झालं नाही... जनरली गोष्ट सुरु होण्याच्या ट्रिगर पॉइन्टलाच आमची गोष्ट संपली...

एक था राजा, एक थी रानी
दोनो गये अपने रास्ते
खतम हुई यही कहानी...

S.o.B

2010-10-28T10:07:00.000-07:00

त्याचं नाव असंच save केलं होतं हिनं हिच्या मोबाईलमधे... S.o.B.. घरच्यांनी दुस-या मुलीशी लग्न ठरवलं म्हणुन त्याने सोडलं हिला.. पण तरीही नेभळट करायचा अधुन्मधुन फोन हिला... S.o.B नाव दिसलं की ही फोन उचलुन २ शिव्या घालायची आणि कॉल कट करायची.. दुसरीसाठी आपल्याला सोडतो म्हणजे काय?

त्यादिवशी शेवटच्या शिव्या घालुन निघाली ती कायमचं शहर सोडुन..बसची वाट बघत बसली असताना एक मुलगी आली शेजारी बसायला.. मोबाईलशी चाळे करुन झाल्यावर तिनं हिच्याकडे पाहिलं.."switched off.. बॅटरी संपलीये" .. तिनं हिच्याकडुन मोबाईल घेतला आणि number dial करताना म्हणाली " हे ना कधीच येत नाहीत वेळेवर".. तिनं कॉल केला.. screenवरचा number गेला आणि नाव आलं.. calling S.o.B

रंग

2010-10-11T04:59:00.000-07:00

काही लोक इतके भारी अस्तात, आणि त्यांचा आत्मविश्वास तर awesome असतो! हे परवाचं उदाहरण...

तो: अगं माझ्या त्या धुवायला टाकलेल्या पांढ-या पॅन्टला कसलातरी रंग लागला...

मी: तू डार्क काहीतरी टाकलं असशील त्याच्याबरोबर.. मग लागणारच ना!

तो: असं काही नाही नं...एक डार्क शर्ट होता खरा..

मी: अरे जाणारच मग, रंग लागणारच!

तो: ओह. पण मला नव्हतं वाटलं माझ्या कपड्यांचा रंग कधी जाईल म्हणुन...

:)

Thank You

2010-07-22T02:36:00.000-07:00

प्रिय देवा,

Thanks a ton man! I mean, seriously शतश: आभार.. आजवर काय काय नाही मागितलं तुझ्याकडे.. अगदी हरवलेला चष्मा सापडु दे..पासुन मेक्सिकोचा एक तरी गोल होऊ दे पर्यन्त
मी अभ्यास केलेल्यावरच पेपर येऊ दे पासुन.. (मला कंटाळा आलाय पुढची उदाहरणं द्यायचा.. तुला माहित्ये मी काय काय मागितलं आहे ते)

आज तुझ्यासमोर येउन उभी राहिले देवळात तेव्हा काय मागावं आठवलं नाही.. जनरल "मी देवाला भक्ती दिली.. कायम का मागावं काही?" टाईप बोलणारे लोक असतात ना, त्यांचा खरेपणा तुलाही माहित्ये अन मलाही! युफोरिआची प्रार्थना आठवली.."Thought काय भारी आहे" हे म्हणण्याइतकी प्रार्थना मस्त आहे रे ती.. त्यावर नंतर बोलु..संपुर्ण आयुष्य पडलं आहे.. आयला,आयुष्यानंतरही, मेल्यानंतरही तू असणारच ना माझ्याबरोबर.. दचकवुन गेला हा विचार क्षणभर!

तर आजचं हे आभारपत्र का आहे.. मला त्या प्रत्येक मागण्यांसाठी तुला धन्यवाद म्हणायचं आहे.. ज्या ज्या तू पुर्ण केल्या नाहीस! no no.. sarcasm नाही, मनापासुन बॉस.. एकदम मनापासुन.. मी इतक्या येडपट मागण्या करत आल्ये.. सगळ्या पुर्ण केल्या असत्यास तर कठीणच होतं राव.. आज अचानक देवळात उभी असताना ते आठवलं.. मी कित्ती क्युट ते कित्ती क्रुर.. काहीही केलेल्या मागण्याही आठवल्या...काही मागितलेल्या गोष्टी त्यावेळेसाठी रास्तही होत्या.. तू त्या नाही दिल्यास म्हणुन तुला शिव्या घालुन तुझ्यापासुन तोंडही फिरवलं होतं मी! पण गड्या..बरोबर होतास तू तेव्हा...

मला हे realise झालं आहे म्हणजे मी आता काहीही मागणं सोडुन देईन असं होत नाही.. मी मागतच राहणार.. यार हक्काचा देव आहेस तू.. कोणी काही मागितलंच नाही तुझ्याकडे तर तुलातरी जाईल का भाकरतुकडा, किंवा पोहे, किंवा अमृत... तुला माहित्ये मला काय नक्की द्यायचं आहे ते.. तू ते दे.. मागितलं तरी किंवा न मागताही...
Love you

तेजु

शब्द

2010-06-29T03:13:00.000-07:00

तुझ्याशी खूप खूप बोलायचं होतं रे, पण ना तेव्हा शब्दच आठवत नव्हते.. सापडेचना माहित्ये काही?
मग मी थांबले.. शब्द शोधले, काही खोडले, काही पुन्हा शोधले, शब्द जुळवले .. मग लक्षात आलं, आपण इतके कष्ट उगाच घेतो आहोत.. शब्दांशिवायपण सांगु शकते की तुला जे सांगायचं आहे ते!

ह्यामधे खूप वेळ गेला का रे?
कारण आता तुच सापडत नाहीयेस...

कधी कळावं?

2010-05-16T14:04:00.000-07:00

किती प्रार्थना अशाच तरंगत राहिल्या असतील आकाशात...
किती स्वप्नं तशीच बांधलेली राहिली असतील एखाद्या दर्ग्यात किंवा कुठल्याश्या पवित्र झाडाच्या फांद्यांवर...
किती पापण्यांचे केस अजुनही उडत असतील, इच्छांचे दुत बनुन..
तुटलेल्या ता-यांच्या खच पडलेला असेल, आणि त्या ता-याच्या तुकड्यांबरोबर किती "wishes" निखळुन अडकल्या असतील ओझोनच्याही वर कुठेतरी...

कधीतरी "दे वचन" म्हणुन पुढे आलेल्या त्या गो-या हातावर एखादा दुप्पट मोठा हात हळुवार पडत म्हणाला असेल "दिलं वचन"... कधीतरी त्या काळ्याभोर डोळ्यांमधे खोल खोल जात निळे डोळे म्हणाले असतील... "तुझी शप्पत्थ".... किंवा कधीतरी फक्त चेह-यावरचं एक आश्वासक smile..

किती वचनांचे, स्वप्नांचे, इच्छांचे आता कोणी वालीही उरले नसतील... किती शपथांचं अस्तित्वच नाकारलं गेलं असेल...

ब्रुस देवाला म्हणतो.. इतक्या prayers होत्या..." I just gave them all what they want. "
त्यावर देव त्याला विचारतो..." Yeah. But since when does anyone have a clue about what they want? "

आपल्याला नक्की काय हवं आहे? हे कधी कळणार?
अजुन असे किती बोळे आपण त्या इच्छा-आकांक्षांच्या ढीगात फेकत बसणार?

खिडकी

2010-05-01T12:13:00.000-07:00

काही वेळा काही गोष्टी उगाच आठवतात आणि मग समोरचं सगळं धुसर दिसायला लागतं. अश्यावेळी आपल्याला चष्मा आहे ह्याचं बरं वाटतं. तो काढायच्या, पुसायच्या, नीट करायच्या बहाण्याने डोळे पुसता येतात अश्रु ओघळण्याधीच! हे सुद्धा आत्ता उगाच आठवलेलं काहीतरी...

आज अलिबागहुन निघाले तेव्हा ऊन-सावली बघुन, रिलेटिवली स्वच्छ खिड्की पकडुन बसमधे बसले. भाग्य लागतं बाबा अशी खिडकी मिळायला. बस सुटायची वाट बघत मी गाणी ऐकायला लागले. अचानक खिडकीखालुन आवाज आला "तुला काही आणुन देउ का?" खाली एक साधारण पंचविशीचा नेभळा मुलगा उभा होता. मला का विचारतोय? इतक्यात माझ्या शेजारहुन एक गोडसा आवाज आला.. "नको ना.. थांब ना इथेच". माझ्या बाजुच्या सीटवर एक नाजुकशी अशीच विशी-पंचविशीची मुलगी येउन बसलेली होती. "नाही मी आणतो काहीतरी.. भुक लागेल तुला" तो मागे सरकत म्हणाला. "थांब की.. मी खाली उतरु?" ती अर्धवट उभं राहत म्हणाली.. तो खाली गोंधळलेला.. आणि मी मधल्यामधे आपण काय करावं? कुठे बघावं? परिस्थितीत...

त्यालाही चष्मा.. पण मला त्या काचांपलीकडचे भरलेले डोळे दिसले म्हणुन धडपड होती तिथुन निघायची त्याची बहुतेक.. तिलाही दिसले असतीलच. तिचाही आवाज कापरा होताच! दोघंही शांत झाली एकदम.. एकमेकांकडे बघत. "फोन करत रहा हं" त्याने तिला सांगितलं आणि हात पुढे केला. मी मागे सरकले. ती उभी राहिली हात पुढे करुन पण तरी त्यांना ते जमेना. मला वाटलं, " उठावं आणि तिला बसु द्यावं...पण का म्हणुन? मी नाही जा... मी पळत येउन पकडलेली खिडकी आहे बा! की द्यावी? परत मिळेल का आपल्याला? की सांगावं पेणपर्यंत बस?" ...

दोघंही माझ्याकडे बघुन हसली. मी पण हसले मग माझी जागा बदलत आणि मी माझा चष्मा नीट करत कधीतरी घेतलेल्या अश्याच एखाद्या निरोपाच्या उगाच आलेल्या आठवणी पुसल्या.

Umpire-Umpire

2010-03-21T11:58:00.000-07:00

IPL Fever..random talks

मी: अंपायर होण्यासाठी काय करावं लागतं? काय qualifications असायला लागतात?
दीपिका: Dont worry Tai.. You dont have those qualifications!
मी: काही Training किंवा कोर्स असतो का अंपायर बनायला..
दीपिका: माहित नाही.. पण वॅम्पायर बनायला नक्की असेल तुझ्यासाठी काहीतरी :)

...

मी: wow.. त्या अंपायर्सना सगळ्या क्रिकेट प्लेयर्सना भेटता येतं..
दीपिका: (निर्विकार्पणे) हो.. आणि बॉलर्सचे घामट्ट स्वेटर्स आणि टोप्या पण पकडायला लागतात..

...

मी: अंपायर्सना sollidd stamina लागत असेल ना.. इतका वेळ मैदानावर उभं राहायचं..
दीपिका: हो नजर पण चांगली हवी.. म्हणजे बघ हं जेव्हा बॉलर येईल तेव्हा आधी no ball नाही ना बघायचं मग लगेच वर बघायचं LBW वगैरे नाही ना.. आणि मग बाकी रन्स आणि विकेट्स..
मी: needs good reflex action..
दीपिका: needs control on physiological needs
मी: आं??
दीपिका: मॅच चालू असताना you can not use toilet..
मी: ई काहीही..
दीपिका: अगं.. तू कधी अंपायर ब्रेक घेउन गेलाय मैदानाबाहेर असं पाहिलं आहेस?.. I am just telling you in case you are thinking about making career as an Umpire..

...

मी: मला ना आधी वाटायचं की अश्या १,२,३,४,५,६ रन्सच्या वेगवेगळ्या लाईन्स असतात.. ह्या लाईनच्या पलीकडे २..त्याच्या पलीकडे ३.. शेवटची ६ ची boundary..
दीपिका: तुला अजुनही तसंच वाटतं ना?
मी: ओये.. आता मला सगळे नियम माहित्येत बरं का..
दीपिका: मग सांग.. LBW काय असतं?
मी: हे हे हे.. मला आठवतं चिंटू एकदा म्हणतो.. "जेव्हा एखादा प्लेयर खूप वेळ आऊट होत नसतो त्याला LBW करतात".. :)
दीपिका: so.. you dont know!

...

मी: मी जर अंपायर असेन आणि बॉलरने माझ्या आवडत्या प्लेयरची विकेट घेतली आणि माझ्या समोर "howwzzdat?" म्हणुन ओरडला तर मी त्याच्याकडे शांतपणे बघेन आणि त्याला म्हणेन.. "Yeah honey, that was good.. now enough of your monkey jumping.. पुन्हा एकदा नीट ट्राय कर"
दीपिका: ताई.. तुला म्हणुनच कोणी अंपायर नाही केलं आहे..
मी: But I do aspire..
to become an Umpire..
to woo me, players will perspire..
and for good runs I will inspire..
Conspire.. Vampire... Expire

दीपिका:अंपायरला यमक शोधायला किती वेळ लागला तुला?
मी: मागच्या २ ओव्हर्स.. आणि एक यमक नाही.. अनेक यमकं आहेत.. ३ जास्तीची उरली माझ्याकडे..

दीपिका: Yeah I know.. Conspire..Vampire.. Expire
If you become an Umpire
Players will conspire..
They will hire one Vampire
for you to expire
.....

(आणि मग हा अंपायर raises a finger in the air (index finger) and declares herself out)

खोडरबर

2009-12-14T08:21:00.000-08:00

आज बहिणीबरोबर स्टेशनरीच्या दुकानात गेले होते. जेव्हा जेव्हा असल्या दुकानांमध्ये जाते मला हरखुन जायला होतं. कसले ते वेगवेगळ्या प्रकारचे खोडरबर, "शॉपनर", पट्ट्या, पेन-पेन्सिली आणि काय काय नवीन नवीन! आणि त्या दुकानात एक ह्या सगळ्या गोष्टींचा एकत्र छान वास येतो तो तर वेड लावतो.. आजही डोक्यात काही काही गोष्टी पक्क्या राहिलेल्या आहेत.. एक दिवस मी एखाद्या मोठ्ठ्ठ्या दुकानात जाउन त्या सगळ्या विकत घेणारे!

यत्ता पहिली वगैरे असेल.. अप्पुनी आणलेली काचेची पट्टी.. त्याच्या आत पाणी होतं.. त्यात प्लॅस्टिकचे मासे, चमकी वगैरे...

अशीच इयत्ता पहिली-दुसरी... प्रियंकाची चौकोनी म्हणजे क्युबसारखी ट्रान्सल्युसन्ट डबी!

तिमजली पेन्सिलबॉक्स.. रोहित किंवा प्रशांत..कोणाकडे तरी होता.. त्यावर मोगली, बगीरा आणि बलु होता...

परत अप्पुच्याच अमेरिकेतल्या वगैरे मामाने डिस्नेचे काही प्रॉडक्ट्स पाठवले होते.. पेन्सिलच्या मागची एरिअल तर कसली भारी होती.. ती पण पाहिजे.. डिस्ने वाईट्ट आहे. माझ्याकडे त्यातलं काहीच नव्हतं कधीच... माझा कोणताच मामा, काका कधीच अमेरिकेत नव्हता.. नाहीये :( ( म्हणजे आता सगळं मिळतं भारतात.. पण अमेरिकेतुन मामाने पाठवलंचं कौतुक ना! )

मानसीकडचा invisible पेन बॉक्स.. त्यात ठेवलेली पेनं बाहेरुन दिसायची नाही पण तो बॉक्स मात्र आरपार आहे असं वाटायचं वगैरे...

डायरेक्ट नक्षी कापणा-या कात्रींचा सेट...

धनंजयकडची १०८ खडुंची पेटी.. (अनेक शिव्या त्याला) त्याला कितीदा मी "माणसाच्या रंगाचा" खडू मागितला होता.. तो कोणाला एकही खडू द्यायचा नाही.. एवढ्या खडुंचं एकटा काय करणार होता?

पिंक पेन्सिल मागे फर असणारी ( जे निघणार नाही), खोडरबरांचा क्रिकेट सेट, स्टिकर्स सगळ्या प्रकारचे.. स्पार्कलची पेनं, पेन्सिली, खडू आणि ते सगळं.. डाय-या वेगवेगळ्या, छोटे पाउच.. हायलाईटर्स... कशीही वाकणारी, गाठही मारता येणारी पेन्सिल.. श्या.. ही लिस्ट मोठी आहे .. वाढत जाणारे... खर्र खर्र सांगु तर मला माझ्या बाबांनी एखादं स्टेशनरीचं दुकान विकत घ्यावं असं वाटतं लहानपणापासुन.. मग मी रोज नवीन खोडरबर वापरेन... रोज एक आक्खी पेन्सिल शार्प करेन नव्या शॉपनरने :).. ती पेन्सिलची टरफलं जपुन ठेवेन नव-नवीन डब्यांमधुन... निदान एक दिवस.. कमीत कमी एक दिवस तरी मला एखादं स्टेशनरीचं दुकान आख्खं हवं आहे राव!

किटाणू

2009-11-23T18:04:00.000-08:00

हल्ली काय विकतं?

लहानपणापासून मनावर कोरलेली एक ऍड जगतातली बाब आहे. कुठल्याही जाहिरातीत बाई हवी. मग ती जाहिरात टक्कलावर थापून केस उगवण्याच्या तेलाची असो, दाढीच्या साबणाची असो किंवा ट्रकमध्ये टाकायच्या इंजिन ऑइलची असो.

पण हल्ली ह्या समजाला छेद देणाऱ्या गोष्टी टी. व्ही वर दिसायला लागल्यात.

सुंदर बाईबरोबरच, आपल्या उत्पादनाचा खप भारतात वाढवायचा हुकमाचा एक्का कोणता?

जंतू. ज्याला हिंदीमध्ये प्रेमाने किटाणू असं म्हणतात

जिथे तिथे, जळी स्थळी, काष्ठी पाषाणी, हगल्या पादल्या कुठल्याही जाहिरातीत लोकांना भीती घालून उत्पादन विकत घ्यायला लावायची हमखास युक्ती म्हणजे हा किटाणू

साबण विकतो जंतू, कपडे धुण्याचा साबण विकतो जंतू, फ्रीज विकतो जंतू, पाणी विकतो जंतू. वॉशिंग मशीन विकतो जंतू. अजून काय काय विकत असेल भगवान जाणे.

आताशा सुंदर बाई आणि किटाणू ह्यांचं डेडली काँबिनेशन व्हायला लागलंय. सुंदर बाईने गोड हसत हसत भीती घालायची. आमचं प्रॉडक्ट वापरा ना गडे (no pun intended). नाहीतर किटाणू हल्ला करतील. वाचवायचं ना तुला किटाणूपासून? मग घे आमचा टी. व्ही. त्यातून निघणाऱ्या प्रकाशात एकदा का किटाणू आले की ते मरून जातात. म्हणून की नाही गडे, आमचा टि. व्ही घ्याच.

ऐलमा.. पैलमा

2009-09-22T09:34:00.000-07:00

भॊंडल्याचे दिवस आहेत ना राव..
कित्येक वर्ष झालीत एखाद्या भोंडल्याला जाउन.. आज संध्याकाळी स्नेहा ( शोध स्वतःचा) आणि मी गप्पा मारत होतो तेव्हा हेच आठवत होतो.. कसली मज्जा असायची भोंडल्याला... गाणी, फेर धरणं, धम्माल.. छान छान कपडे आणि सर्वात best म्हणजे खिरापत.. :D

स्नेहा हल्ली ऑनलाईन जास्त येतच नाही त्यामुळे ह्या तिच्या आयडिआची सुरुवात तिच्या ब्लॉगवरुन नाही करता आली.. सुपर आयडिआ तिचीच आहे मी फक्त लिहीत्ये.. एकदा सगळी गाणी आठवायला हवीत.. भोंडल्याच्या आठवणी परत जगायला हव्यात.. खिरापत वगैरे नाही करता येणार :(... पण ठीके..

सुरुवात मी करते. कारण तसही मला ते एकच गाणं आठवतं आहे. तेसुद्धा अर्धचं. आणि पुढे टॅग करत जाऊयात.. एकेकीने एकेक गाणं लिहूया.. जमल्यास एखाद-दुसरी आठवण...

ऐलमा पैलोमा गणेशदेवा
माझा खेळ मांडिला, करीन तुझी सेवा
माझा खेळ मांडिला वेशीच्या दारी
पारवं घुमतयं पारावरी..
गोदावरी काठच्या उमाजी नायका
आमच्या गावच्या भुलोजी बायका
एविनी गा तेविनी गा..

(पुढचं आठवेना.. जमल्यास हे गाणं पण पुर्ण कर गं स्नेहा ऑनलाईन आलीस की)

खो , टॅग -> स्नेहा आणि भाग्यश्री

Veg XYZ

2009-08-02T09:37:00.000-07:00

तुमचा Googleवर खूप विश्वास असु शकतो. XYZ recipes असं टाईप केल्यावर कमीत कमी एक हजार दहा delicious वगैरे recipes येतात तिथे. video असतात कधी कधी... त्यावरची discussions असतात. त्या पदार्थांचे vegan versions असतात... आणि भरपुर काही... तुम्ही ते सगळं वापरुन खुप सही सही पदार्थ बनवु शकता. खरचं! मी तेच करते कायम...माझ्या आईसाठी जे "रुचिरा" करायचं..ते google माझ्यासाठी करतं. Nigella Lawson, Tarla Dalaal, Sanjeev Kapoor ( ही तीन नावं एका वाक्यात घेताना मला खुप हसु येतं आहे) कडुन directly पदार्थ शिकणं सही आहे ना... (इथे directly म्हणजे online).

पण महत्वाची गोष्ट : XYZ ची रेसिपी शोधताना XYZ हे काय आहे... त्याला काय म्हणतात हे माहित असणं आवश्यक आहे.

थोडक्यात: हर हरी सब्जी मेथी और पालक नही होती!

Tangent Question: तोंडलीला english मधे काय म्हणतात?

Truely Tangents

2009-07-25T07:59:00.000-07:00

मला shopping प्रकार आवडत नाही. म्हणजे मला काय घ्यावं, काय नाही हे कधीच कळत नाही. तरी आज दिपीकाबरोबर गेले. मला काही घ्यायचं नव्हतं त्यामुळे मी आरामात होते, इथे-तिथे बाकी लोकं काय घेताय्त बघत बसले होते. तिथे जोरजोरात वेगवेगळी गाणी लावली होती ती ऐकत होते. आयपॉडची सवय वाईट आहे... दुकानात नको असलेलं गाणं आपल्याला पुढे करता येत नाही आहे ह्याचं मला अपार वाईट वाटत होतं. एकदा सगळ्या प्रकारच्या कपड्यांच्या शेल्व्स समोरुन फिरुन आले. शनिवार दुपार असल्याने कदाचित गर्दी कमी असावी असं म्हणत होते तेव्हाच अचानक ३-४ जोडपी आत आली. का राव, असं का? जोडप्या-जोडप्याने कसलं ते shopping करायचं? बागेत गेलं तरी तेच, हॉटेलात तेच, पुलांवरती तेच, गडांवरती तेच... आम्हा "Single n happy" लोकांना जगु द्या की हो!

दुकानतली changing rooms मला फक्त त्यात मोट्ठे आरसे असतात म्हणुन आवडतात. पण त्यांच्या बाहेर उभं राहणं हा बेक्कार प्रकार असतो. दिपीका "ताई, हा की हा?" असं विचारत आत गेल्यावर मी आपली रिकाम्यासारखी बाहेर उभी. इतका वेळ मी नुस्तीच आहे म्हणुन माझ्यावर "शक" येउन दुकानात काम करणारी बाईपण माझ्याशेजारी येउन उभी राहिली. मी तिच्याकडे बघुन हसले अचानक दुकानातले ’चोरकॅमेरे’ माझ्याकडे रोखले गेल्यासारखे वाटायला लागले. हे कमी की काय? त्या जोडप्यांमधल्या बायका आत गेल्या. आता माझ्या team मध्ये जोडप्यांमधले उरलेले २ जण होते. मी आपलं परत त्यातल्या एकाकडे (बरा दिसणारा) कसंनुसं हसले. तेवढ्यात "कोई मिल गया" गाणं लागलं.. मला अगदीच कसंतरी झालं. मी परत वेगवेगळे कपडे बघायला लागले. दिपिका एकदाची बाहेर आली. मला हुश्श झालं. पण बाहेर आल्या आल्या तिचं वाक्य होतं "नाही वाटते खास.. दुसरा बघुया"

मी जिथे गेले होते तिथे एक कपडा ३ साईझेस मधे असतो. हिरवा रंग जास्त, निळा कमी... पंजाबी पेक्षा कुर्ते जास्त, टीज बरे असतात.. स्कर्ट छान. ३५ स्कर्ट डिस्प्ले ला, ६७ कुर्ते. जीन्स सेक्शन मधे ३८च्या वर साईझ उपलब्ध नाही, 7 आरसे , १९ लोकं होती. खरं तरं मी अजुन पकवलं असतं तुम्हाला पण हे मोजुन होताना बिल काउंटरवरचा माणुस बदलला. huuuuhhhhhhh.... आम्ही परत next weekendला जाणारोत shoppingला तिथेच ! :)

समाधान

2009-07-21T11:08:00.000-07:00

सकाळपासुनच मस्त पाऊस पडत होता. एकदम छान वाटत होतं... खुप मुसळधारही नाही आणि छत्रीशिवाय भागणार नाही असा छान पाऊस! मी मैत्रिणीला म्हणाले "मस्त पाऊस आहे नं?" ती पावसाकडे बघत म्हणाली "कसला पिरपि-या आहे गं, जरा मुसळधार हवा.. हा असा पाऊस ना एक्दम bore असतो बघ".

माझ्या प्रोफेसरनी भेटायला बोलावलं. त्या मन लावुन बोलत होत्या. जवळ जवळ ४० वर्षं त्यांनी लहान मुलांसाठी काम करायला दिली आहेत. " Dear, कल्पना चांगली आहे. पण आपण किती लोकांपर्यंत पोचणार? १००-२०० मुलांच्या lifeला touch करणं बास झाला का? हम जो कुछ करे..जितने ज्यादा बच्चोंतक हमारा काम जायेगा उतना अच्छा होगा... जास्तीत जास्त पोरांना फायदा व्हायला पहिजे" त्यांच्या english-हिन्दी-मराठीत त्या बोलत होत्या. त्यांच्या डोळ्यांत तळमळ होती. त्यांनी इतकं काम केलं असुनही त्यांना ते पुरेसं वाटत नव्हतं, समाधान नव्हतं... बाहेर आता मुसळधार पाऊस होता. "छान पाऊस आहे" असं म्हणत अस्वस्थपणे बाहेर बघत राहिल्या.

घरी येताना एका मित्र भेटला, त्यांच्या Skoda Laura मधुन त्याने lift दिली. "तेजु.. कहा सड रही है? देख मैने तो Dad की factory चलाना शुरु कर दिया.. अब बस expand करते रहियो... रिसर्च-विसर्च छोड दे..." मग त्याने तो कसा श्रीमंत आहे ह्यावर प्रवचन दिलं. एका सिग्नलवर गाडी थांबली. समोर एक छोटा मुलगा येउन उभा राहिला. कोलांट्या उड्या मारुन दाखवल्या आणि पैसे मागायला आला. मित्राने गाडीची काच खाली केली. २ रुपयांचं एक नाणं पोराच्या हातावर ठेवलं. "मै हमेशा इस सिग्नलपे भिखारी लोगको कुछ देता हु... अच्छा लगता है... social responsibility u know.." काच वर करुन तो आता गाणं बदलत होता. किती समाधानी दिसत होता तो. मी Lauraच्या काचेवर असणा-या ओघळांमधुन बाहेर बघत बसले.

पाठवणी

2009-07-10T07:46:00.000-07:00

मी चिंग्याला जवळ घेतलं... "चिंगी राहशील ना गं आम्हाला सोडुन नीट? त्रास नाही ना देणार आई-बाबांना?
तिनं पंज्याने तिचं डोकं खाजवलं...
मी तिच्या डोक्यावर हात फिरवत म्हणाले... "चिंग्या, सांभाळुन राहा हं बाळा...काळजी घ्यायची आपली, उगाच काहीतरी भलतं-सलतं खायचं नाही..."
तिने माझ्या हातावर तिची मान घासली आणि तिचा पंजा चाटायला लागली.
"बाळ्या, मी अलिबागला येईन तेव्हा ओळखशील ना मला? मी आल्यावर माझ्याजवळ येउन बसशील ना?...
अलिबागला घराजवळ अजुनही मांजरं आहेत... तू आजुबाजुच्या वाड्यांमध्ये आणि घरांमध्ये बिनधास्त जाऊ शकशील... पण मग नवीन जागेत गेल्यावर पिल्लु विसरणार नाही ना मला?"
ती आता स्वत:ला स्वच्छ करण्यात बिझी होती.
" चिंग्या, ऐक्त्येस का? I Love you गं "
चिंगीनी माझ्याकडे बघितलं... तिचे इवलेसे डोळे चमकले. माझ्या डोळ्यांत पाणी आलं. ती टुणकन उडी मारुन कुठेतरी पळाली....

मुलीची पाठवणी करणं आई-बाबांना खरचं किती कठीण जात असेल...

आम्ही सारे आस्तिक

2009-06-01T04:42:00.000-07:00

देवावर विश्वास आहे का?

हा प्रश्न अनेकदा अनेकांकडून अनेकांना विचारला जातो. मी जेव्हा शाळेत होतो तेव्हा ह्या प्रश्नाचं उत्तर मी नाही असं द्यायचो. जसं जसं वय वाढत गेलं तसा तसा देवावरचा विश्वास वाढत गेला.

थोरा मोठ्यांना हे सांगितलं की ते म्हणतात बरोबर आहे. जसं जसं वय वाढतं तसं तसं माणसाच्या बुद्धीचा विकास होतो. मग काय बरोबर, काय चूक हे कळायला लागतं.

मला उलटंच वाटतं. जसजसं वय वाढत गेलं तसतसा माझा स्वतःवरचा विश्वास कमी गेला. आपल्याला जे हवंय ते आपण मिळवू शकतोच असं वाटेनासं झालं. पराभव ही एक शक्यता आहे हे जाणवलं आणि मग देवावरचा विश्वासही वाढत गेला.

हल्ली देशात देवाचं प्रस्थ भयंकर वाढत चाललंय. मग तो सिद्धिविनायक असो, किंवा साईबाबा असोत किंवा अजून कुठलं देवस्थान.

समाज म्हणून आपला आपल्यावरचा विश्वास कमी कमी होत चाललाय की काय?

गंध

2009-05-12T23:31:00.000-07:00

कधी कधी, कुणी मनात कधीही न आलेले प्रश्न विचारून जातं आणि उत्तरं शोधणं कठीण होऊन जातं. पण निरुत्तर होणं हेही आपल्याला परवडणारं नसतं. मग अशावेळी आपण काय करतो? विचार न करता उत्तर देतो आणि बऱ्याचदा तेच मनापासून असतं.

कुणी काल मला विचारलं तुझे सगळ्यात आवडते पाच गंध कोणते. वास येतो हे मला फक्त नाक चोंदल्यावर त्याच्या अनुपस्थितीनेच जाणवतं. त्यामुळे ह्या प्रश्नाचं उत्तर माझ्यासाठी कठीणंच. पण मनात आलेली अगदी टॉप ऑफ द माइंड पाच उत्तरं अशी आली.

१. पहिल्या पावसानंतर येणारा मृद्गंध
२. जंगलामध्ये येतो तो पानं, माती, झाडं आणि एकंदरीतंच निसर्गाचा गंध
३. तान्हुल्या बाळांना येतो तो एक विशेष गंध
४. कोऱ्या करकरीत पुस्तकाला येणारा कोरा करकरीत गंध आणि
५. सुंदर पोरगी बाजूने गेली की अंगावरून जाणाऱ्या वाऱ्याच्या झुळकेला येणारा गंध.

पहिले दोन लगेचच आठवले. तिसऱ्याला थोडा विचार करायला लागला, पाचवा आधी आठवला पण त्याला पाचवाच नंबर द्यायचा होता. शोधून शोधून चौथा सापडला.

- निलेश

Your Mantra for being Cool...

2009-04-22T23:17:00.000-07:00

दुपारी १२-१२:३० ते ३:३०-४:०० पर्यन्त कधीचीही वेळ!
पोटात कावळे ओरडत असतात... कॉलेजात पकवलेलं असतं... उन्हाने आम्ही already भाजत असतो, शिजत असतो... कॉलेजातुन बाहेर पडुन आम्ही घरी यायला निघतो... मधले सगळे लाल सिग्नल आम्हाला लागतात. अजुन ऊन लागतं...अजुन चटके बसतात... घाम, चिकचिक, रखरख, सगळं गरम, लाही-लाही करणारं...
पाण्याची तहान अवंढ्यांवर काढत आम्ही पुढे सरकत असतो.. गाड्यांचा आवाज, धुरळा उडत असतो... धुर असतो! चिकट पण खरखरीत हवा....

उन्हामुळे डोळे बारीक होतात, आतुन गरम जाणवतात...कपाळावर आठ्या! आणि अचानक एका जाहिरातीच्या होर्डिंगवर नजर जाते... डोळे मोठ्ठे होतात! निळीशार background... डोळ्यांना थंड वाटतं... cool-blue रंगाचा शर्ट घातलेला, क्युट स्माईल देणारा समीर धर्माधिकारी... "your mantra for being cool!" म्हणत कॉटन-किंगची जाहिरात करत असतो... oh my god! डोळ्यांवरुन बर्फ़ फिरवल्यासारखं वाटतं ...

पुढच्या रस्त्यावर ऊनचं नसतं... सगळी सावली! :)

I have a Secret...

2009-04-09T11:03:00.000-07:00

असं म्हणणारा अक्षय कुमार बघुन मला हसुचं आलं... शाळेत असताना असं काही झाल्यावर आम्ही "same-pinch" करायला धावायचो. मी मनातल्या मनात ओरडले.. "हेय्य, माझ्याकडे पण किनई एक सिक्रेट्ट आहे.. एकदम टॉप सिक्रेट!"... आधी मुद्दामहुन मी ते कोणाला सांगितलं नाही... आणि आता मला ते आख्ख्या जगाला सांगायचं आहे, पण कोणाला ऐकायचं नाहीये किंवा ज्यांना ऐकायचं आहे त्यांना मला ह्या सिक्रेटचे पहिले श्रोते बनवायचं नाही आहे. :(

"दोन वर्षांपासुन मी वापरत असणा-या माझ्या चपला अखेरीस फाटल्या" हे मला ज्यांना मनापासुन सांगायचं आहे त्या सगळ्या व्यक्ती हल्ली मला भेटल्यावर स्वत:च्या नवीन चपला दाखवतात. त्यांच्या नवीन चपलांच्या आनंदावर मी माझ्या फाटक्या चपलांचा चिखल कसा उडवू शकते? म्हणुन मी शांत आहे... सिक्रेट अजुन सिक्रेट आहे... तुम्हीही कोणाला सांगु नका!

आज काडेपेटीवर एक वाक्य वाचलं " there are 2 types of secrets... one is not worth keeping and other is too good to keep"... राजाच्या शिंगांची गोष्ट आठवली आणि म्हंटलं आपल्या ब्लॉगलाच झाडाचा बुंधा समजुया! :)

काही कळलं का? नाही का? बरं... ही सिक्रेट तुमच्यासाठी नव्हती!

नवीन मित्र!

2009-02-26T07:36:00.000-08:00

असचं Orkutवर भटकत असताना एका profile वर गेले. त्या अल्बम मध्ये वेगवेगळ्या जातीच्या जास्वंदीचे फोटो होते, खरं तरं मी कधी असं अनोळखी माणसांना scrap वगैरे करत नाही. पण आजोबांसारख्या वाटणा-या पेंडसे काकांना मात्र मी त्यांच्या जास्वंदींचं कौतुक करणारा एक scrap टाकला. आणि लगेच त्यांचा scrap आला... अश्या पद्धतीने आमची ओळख झाली.

मग एकदा गप्पा मारताना त्यांना blog विश्वाबद्दल सांगितलं, त्यांना ते खुप आवडलं. मग मला स्वतःला जे काही थोडं-फार माहित होतं ते त्यांना सांगितलं आणि आता ते अप्रतिम blog लिहितात. म्हणजे मी त्यांना blog लिहायला ह्याचसाठी सांगितलं कारण त्यांना बरीच माहिती आहे ती आपल्यापर्यंत यावी हा स्वार्थ. याआधी आई-बाबांचा blog advertise करण्यासाठी एक पोस्ट टाकली होती आता ह्या नवीन मित्राच्या blog साठी :)

नक्की वाचा काय!
http://shreerampendse.blogspot.com

God knows

2009-02-12T09:33:00.000-08:00

देवाच्याच हातात आहे आता सगळं... मी कष्ट घ्यायचे पण त्याचं फळ मिळुच नये, म्हणजे तोच मधल्या मधे काहीतरी किडे करतोय ना! "अरे बाबा, उपास केला... तुला नवस बोलले... तुला धमक्या दिल्या तरी तु दगडच कसा... आणि असं का वागतोय्स बाबा तुझ्या ह्या पामर भक्ताशी?... मलाच नेहेमी असं का करतोस? हवं ते कधीच का देत नाहिस? " असं मी कायम मनातल्या मनात त्याच्याशी बोलते, त्याची कायम बोलती बंदच असते पण he is smart, असलं काहीतरी दाखवतो मला मी चिडले की... माझी बोलती बंद होते मग!

आता 2-wheeler नाही आणि जास्त पैसे खर्च करायचे नाही म्हणुन मी आज चालत चालले होते कॉलेजला, २०-२५ मिनीटं चालावं लागतं म्हणुन मी मनातल्या मनात देवाला शिव्या घालत होते, देवावर का विश्वास ठेवावा, तो आपल्याला काहीच देत नाही, त्याला नमस्कार तरी का करायचा ह्या विचारात होते मी आणि अचानक रस्ता क्रॉस करताना माझ्या बाजुला एक पोलिओ झालेली मुलगी येउन उभी राहिली. मग मी शांत...रस्ता क्रॉस करुन झाल्यावर समोरच्या देवळुकलीतल्या ( छोटसं मंदिर) देवाला नमस्कार केला...

तो नुसता दगड नाहीये... त्याला सगळं माहित्ये

त्रास!

2009-01-23T22:44:00.000-08:00

अनोळखी कोणीतरी... ज्याने कधी तुमच्याकडे पाहिलं सुद्धा नाहीये... ज्या व्यक्तीला माहित पण नाही आहे कि तुम्ही कोण आहात... तुम्ही कायम त्या व्यक्तीला लांबुनच बघता.. कधी आवाजही ऐकला नाहीये.. तुम्ही तर तिचा नीट चेहराही पाहिला नाही आहे... बस्स अनेकदा ती दिसते आणि दिसल्यावर प्रचंड त्रास होतो... असं कधी झालं आहे तुमच्याबरोबर?

माझ्याबरोबर हल्ली हे रोज सकाळी होतं आहे. कॉलेजमध्ये जाताना रस्ता क्रॉस करण्यासाठी मी त्या पादचारी पुलावर चढते आणि तेव्हाच रस्त्याच्या पलीकडच्या बाजुने एक आज्जी खालुनच रस्ता क्रॉस करायला सुरुवात करतात. दशभुजाच्या सिग्नल नंतर direct नळस्टॉपचा सिग्नल त्यामुळे ह्या मधल्या भागात गाड्या भन्नाट वेगात असतात सकाळच्या वेळी. आणि आज्जी त्या गाड्यांना हात दाखवत पुढे-मागे येत चालत असतात. आणि मी इथे वरती पुलावरुन त्या नीट क्रॉस करुन रस्त्याच्या पलीकडे पोचेपर्यंत बघत उभी राहते देवाकडे प्रार्थना करत. रस्त्याच्या मधल्या dividerवर तर त्या साडी वर खोचुन चढतात आणि पलीकडे जवळ्जवळ उडीच मारतात... मला इथे वर उभं राहुन त्रास होत असतो.

कोण कुठली आज्जी... तिला असेल stunt करायची हौस... त्याचा मला त्रास का? तिला नाही भीती वाटत रस्ता खालुनच क्रॉस करायची..सगळे आपल्यासारखा नाही वापरत ब्रीज ही गाड्यांची महानदी ओलांडायला... पण मग मी रोज थांबुन आजीच्या safetyची काळजी आणि प्रार्थना का करायची? त्यांना शहाणपण येण्यासाठी दशभुजाला कशाला मधे आणायचं मी? त्रास आहे राव... त्रास आहे रोजचा!

The best gift I have received आत्तापर्यंत! :)

2009-01-08T00:21:00.001-08:00

काल स्नेहा आली होती घरी... आता खरं तरं काही formal भेट नव्हती की तिने काही "भेट" आणावी... पण मला स्नेहा म्हणुनच जास्त आवडते.. ( hehe..kidding, पण मला गेल्यावेळी तू Ice-cream आणि कॅडबरी दिल्यापासुन जास्तच आवडतेस गं स्नेहा :) ) तर तिच्यानुसार ती माझ्या घरी येत असताना तिला वाटेत रोपंवाला दिसला, तिला हे झाड आवडलं.. आणि मग जास्वंदी साठी तिने जास्वंदी आणली... मस्त ना? Thanks a lot स्नेहा मला इतकं special feel करवुन दिल्याबद्दल! खुप छान वाटलं गं!
आणि मग विरेन्द्रने माझा माजलेला computer लाईनीवर आणला ते कालचं जास्वंदानंतरच 2nd best gift होतं :) . जास्वंदी लकी आहे, तिला इतके चांगले friends आहेत.

बाकी मला माहित्ये तुम्हाला काय वाटतं आहे? you are most welcome , all gifts are accepted here ! :)

लाईनीवर येणं...

2008-12-05T02:57:00.000-08:00

प्रचंड ताण...
आपण पास होऊ की नाही ह्यापासुनची शंका!अजुन ३-४ assignments बाकी!
त्यात मुंबईवर झालेल्या हल्ल्यांनंतर ३ दिवस हे निव्वळ depression आणि helplessness मधे गेलेले...
कॉलेजमधे मी चौकोनी चेहे-याने वावरत असताना, त्या दोघींकडे बघुन कायम आश्चर्य वाटत होतं...
"बायांनॊ, तुम्हाला काही tension नाहीये का?"

chill मार यार, हो जायेगा... असं "हर फिक्र को धुएं मे" उडवत त्या मला सांगत असतात.
सिगरेट ओढल्याने खरचं tension कमी होतं का? आपण try करावं का? ह्या विचारात एक आख्खा दिवस वाया घालवणं...
शेवटी आपण try करायलाच हवं म्हणुन ठाम होणं, पण दुकानात सिग्रेट मागायची कशी म्हणुन पाठी फिरणं!

कॉलेजमध्ये पोचल्यावर आत्तापर्यंतच्या projects चे marks लावलेले... फक्त मी पुढच्या परीक्षेला बसायला eligible आणि बाकी कोणी नाही... माझा चौकोनी चेहेरा थोडा सरळ होतो... पुढच्या submission साठी तयार होत असतो... त्या दोघी आताचं हे नवीन tension घालवायला नवा ’धुवा’ निर्माण करायला जातात.

मी लाईनीवर येत असते...

सावली

2008-11-15T23:54:00.000-08:00

सकाळपासुन solliddd tension मधे होते...
assignments, submissions, projects, presentations....सगळं एकत्र डोक्यावर पडलेलं,
त्यामुळे कपाळावर गेले ३-४ दिवस एक आठी कायमच्या वास्तव्याला आलेली!
दुपारी भर उन्हातुन घरी येत असताना रिक्षा, बस, टमटम सगळ्यांनी बंद पुकारल्यासारखी अवस्था...

मी चालत येत होते... एका छोट्या पुलावर, सगळी वाहनं (as usual) बापाचा रस्ता असल्यागत जात होती. तेवढ्यात एका गाडीवर मागे बसलेल्या आजोबांची टोपी उडुन खाली पडली... त्यांच्या मुलाने पुढे जाउन गाडी थांबवली, आणि आजोबा उतरुन हळु हळु मागे यायला लागले... त्यांना कठीण होतं रस्त्याच्यामध्धे जाउन ती टोपी घेणं... मग मी पळ्त पुढे गेले, एक-दोन गाड्यांना हात दाखवुन थांबवत ती टोपी उचलली आणि आजोबांना नेउन दिली. त्या पुलावर गाड्या थांबवुन टोपी घेणं हे मस्त adventure होतं!

आजोबांनी टोपी घेतली आणि मस्त हसुन "धन्यवाद हं!" म्हणाले. मी पण त्यांच्याकडे हसुन पाहिलं... ते चेहे-यावरचं हासु मला १२:३०च्या उन्हात २.५ किमी. चालत यायला पुरलं!
आजोबांच्या टोपीमुळे आम्हा दोघांना सावली मिळाली!

Perfect-2! :)

2008-11-08T08:18:00.000-08:00

सकाळी उठले शांतपणे... रात्रीपासुन ipod चालुच होता बहुतेक, कारण उठले तेच कानात "मी राधिका" वाजत होतं... (win 94.6 ची आठवण झाली. सकाळी अंजलीचं अस्मिता कोणी ऐकत असेल तर खरी मज्जा कळेल, सक्काळी सक्काळी "मी राधिका" ऐकायची)

मग पुढे १० मिनीटं तशीच लोळत पडले... पुण्यात आता जरा जाणवेलशी थंडी पडायला लागल्ये...

आज खुप दिवसांनी गरम पाण्याने आंघोळ केली... आता २-३ महिने गार पाण्यात हातही घालता येणार नाही! त्यात नवीन orange flvr चा साबण... संत्र्याइतकं fresh काहीच नसतं!

आणि मग आईने केलेला गुरगुट्या मऊ भात!

ह्याला म्हणतात सकाळ perfect असणं....

पण तरीही घरातुन निघताना उशिर होतोच!
पण आज चिडचिड होत नसते माझी, कारण समोरच्या रिक्षा स्टॅंडवर ८-१० रिक्षा दिसत असतात... कोणीतरी येईलच कॉलेजच्या इथे....

अचानक नजर बाजुला वळते... huhh
हिंदुस्थान बेकरीसमोर उभा असलेला नेव्ही ब्ल्यु टी शर्ट!
इतका छान दिसणारा मुलगा आपल्या एरियात राहतो? उंच पण ताडमाड नाही...
गोरा पण नेभळा गोरा नाही...
स्वच्छ पण म्हणुन नाजुक नाही...
आणि एक मिनीट..... त्याच्याकडे enticer आहे! हाह.. सहीच आहे!
आता असं काही पाहिल्यावर चेहे-यावर smile यावंच ना? तेच होतं....
आणि मग समोरुन पण smile मिळावं आणि त्यात गालावरची deep खळी दिसावी....

ह्याला म्हणतात दिवसाची pefect best excellent खल्लास चाबुक्क सुरुवात! :)

अलिबागची का?

2008-11-06T02:19:00.000-08:00

स्वारगेटवर दुपारच्या अलिबागच्या बसची वाट पाहत मी बसले होते... बाजुला एक आजी येउन बसल्या आणि माझ्याकडे बघुन attitude दिला, त्यांच्या आणि माझ्यामध्ये त्यांनी त्यांची पिशवी ठेवली. चेह-यावरुन शिष्ठच वाटल्या जरा!

मग हळुच विचारलं "कुठे जायचय गं तुला?"

मी सांगितलं "अलिबाग!"

तर लगेच हसल्या, मधली पिशवी मांडीवर घेत माझ्या बाजुला सरकत म्हणाल्या... "अलिबाग? तुमची मुग्धा काय गाजत्ये गं! कित्ती गोड आहे, काय सुंदर गाते........."

बस येईपर्यन्त अर्धा तास आम्ही मस्त गप्पा मारल्या!

थॅंक यू गं मुग्धा! :)
माझ्याकडुन तुला वोट्स नक्की! :P

I'm grownup now :(

2008-10-19T06:00:00.000-07:00

सकाळ ७:००
बाबा: ऊठ आता, मोठी झालीस... घरातल्या स्त्रीने इतकावेळ झोपणं चांगलं नाही, सासरी लोकं काय म्हणतील?

सकाळ ९:००
आई, बाबा: आता तुझ्यावर आमचा हक्क राहिला नाही, मोठी झाल्येस, स्वतःचे निर्णय घेतेस... आम्ही कोण सांगणार तुला काही...

दुपार १२:३०
आई: आता हळु हळु सगळी कामं शिकायलाच हवीत... स्वयपाक चांगला करता आला पहिजे...

दुपार ३:३०
बाबा: स्वतःच्या जबाबदा-यांची जाणीव नको का? एवढं मास्टर्स करुन फायदा काय?

संध्याकाळ ५:००
मी: चल बाय, टुडल्स...
तो: ये टुडल्स क्या है?
मी: किसी french word से आया है! Disney channel का word है! :)
तो: dear, after certain age you should stop using Disney channel का words...

संध्याकाळ ७:३०
कोणीतरी काकू: कित्ती मोठी झालीस गं...

रात्र १०:३०
मी बेडवर झोपले आणि बहीण आरश्यासमोर उभी...
मी१: आजकाल आपण रात्री झोपताना आरश्यात बघत नाही...
मी२: हं... आपण मोठे झालोय़...

Get set go...

2008-10-15T07:50:00.000-07:00

माझे स्वत:चे १-२ वर्षांपुर्वीचे ४-५ डझन फोटो...

केतनचं हे पोस्ट...

शकिरा आणि बियोन्सेचा Beautiful Liar चा video...

कॉलेजमध्ये डिपार्टमेंटसमोर बास्केटबॉल खेळणा-या मुली...

कपाटातले आता न घालता येणारे ३-४ आवडते कुर्ते...

आशाए, eye of the tiger, all I want... सारखी गाणी असणारी गेल्या काही महिन्यांत अजिबात न वाजलेली ipod वरची playlist...

Enough Motivation मिळालं आहे आता...
बस्स.. ह्यावेळी ते टिकवायलाच हवं...
जुन्या मला आता परत आणायलाच हवं!!

Stranger...

2008-10-09T11:31:00.000-07:00

"AC लावतोय... काच बंद करशील?"

"AC लावायलाच हवा का?" मी त्याला त्रासिक नजरेने विचारलं. त्याने काही न बोलता गाडी सुरु केली.
त्याने त्याची कुठलीशी कर्नाटकी क्लासिकलची CD लावली. मला ती गाडीत ऐकायला आवडत नाही माहित असुन! त्याला AC लागतो, माहित असुन मी कुठे खिडकी लावली?

सिग्नलला गाडी थांबली, गेली ५ मिनीटं आम्ही एकमेकांशी बोल्लोच नव्हतो...
एकदम अनोळखी असल्यासारखं...

आमच्याच बाजुला एका शाळेची व्हॅन येउन उभी राहिली. dull green रंगाचा uniform, साधारण ८वी-९वी मधली मुलं होती. माझ्या बाजुच्या खिडकीतला मुलगा झोपाळलेला होता, अचानक माझ्याकडे बघितलं त्याने... खरं तर अशी अचनक नजरानजर झाली की माणुस दुसरीकडे बघायला लागतो. पण आम्ही दोघांनीही असं केलं नाही. एकमेकांकडे बघुन आम्ही फक्त हसलो. असचं...

सिग्नल सुटला... माझं लक्ष अजुनही त्या व्हॅनकडेच होतं.
"तुला कुठे सोडु?" ह्याने विचारलं
"हो" मी उत्तर दिलं... त्याने पुन्हा एकदा माझ्याकडे रागाने पहिलं... काहीतरी चुकलं उत्तर देताना हे मला खुप उशिरा कळलं!

पुढच्या सिग्नलला सुद्धा ती व्हॅन होतीच... पण आता ह्याच्या बाजुला, त्यामुळे तो गाडीतला बंड्या आणि मी एकमेकांना दिसत नव्हतो. मी वाकुन, पुढे मागे होऊन बघायचा प्रयत्न केला, सिग्नल सुटताना तो दिसला... त्यालाही मी दिसले... मी त्याला हात केला...

"तू हे काय करत्येस?"
"सहज..असंच" मी हसुन उत्तर दिलं!
"वेडी झाल्येस तू"
मी फक्त हसले... त्याने हसुन पाहिलं परत...
"CD बदलु?" हा chance मी कसा सोडु?
"AC लाऊ देणारेस?" तो तरी कसा सोडेल हा त्याचा chance?
"जिथपर्यन्त ती व्हॅन आपल्यासोबत आहे.. तोपर्यन्त थांब ना"

पण ह्याच्याशी बोलताना ती व्हॅन दिसेनाशी झाली होती...
मी मुकाट्याने काच वर केली... त्याने CD बदलली!

आता अनोळखी कोणीच नव्हतं!

something weirdly दैवी!

2008-10-03T05:53:00.000-07:00

देव?.... ठीक आहे .... असेलही खराखुरा!
rather मला हवा तेव्हा तो खरा आहे... नाहीतर नाही!

आणि देवळातल्या मुर्तीत? गर्दीतुन जाऊन ५ सेकंद दिसणारा देव आहे?
मुळ्ळीच नाही... I agree की त्या वातावरणात काहीतरी असतं...

पण तो देव असतो का?
माहित नाही!!

..... हे मी स्वतःशी बोलत होते बसमध्ये. पुण्याला येताना कोल्हापुरला बस बदलायची होती. कोल्हापुरला उतरणार आहोतच तर देवीच दर्शन घेऊया असा एक विचार डोक्यात आला... आणि तो विचार बदलण्यासाठी मी स्वतःशी वाद घालत होते Direct बिचा-या देवाच्या अस्तित्वावरच!

..... कोल्हापुर stand ला उतरले, तिथे "पुणे पुणे" ओरडत private busवाले उभेच होते. एकाशी थोडं bargaining केलं, तो बस दाखवायला घेउन जायला लागला... त्याच्यामागे जात असताना मधे रिक्षा stand होता... मी अचानक एका रिक्षापाशी वळले...

"देवीच्या देवळात जायचय"
रिक्षावाल्याने पाहिलं "२५ रुपये होतील"
मी बावळटासारखं काहीही न म्हणता "बरं, चला लवकर" म्हणुन रिक्षात बसले.

मलाच एकदम काहीतरी वाटायला लागलं... असं काय केलं मी? २५ रुपये काय? परत मला कोल्हापुरातले रस्ते वगैरे पण माहित नाहीत, पण रिक्षावाले काका चांगले वाटत होते, देवीचा फोटो होता त्यांच्या रिक्षात... आधी सवयीने देवीने कडे बघुन हसणार होते जसं घरच्या देवांकडे बघुन करते, पण मग मनातल्या मनात देवीचं स्तोत्र म्हणायला सुरुवात केली. उगाच risk का घ्या? देवी दिसायला नेहेमीच danger वाटत आली मला! तिच्याशी बाकी देवांसारखी मैत्री नाही करता येणार!

(हे वाचताना तुम्हाला weird वाटत असेल.. पण घाबरू नका.. सद्यस्थितीत मला schizophrenia नाही! :) )

देवळापाशी आले. रांग असेल तर सरळ मुखदर्शन घेऊया हा विचार होता.... आणि बघते तर कुठेच रांग नाही. रविवारच्या दुपारी, गौरींच्या दिवशी रांग नाही? देवळाच्या मागच्या दरवाज्याने आत गेले... ३ महिन्यांपुर्वीच बाबांबरोबर देवळात आले होते तेव्हा तिथल्या वरुण देवतेच्या मुर्तीला म्हणाले होते "पाऊस पाड रे आता"... ह्यावेळेला त्याला "thank you" म्हणाले.

पण कुठेही रांग नाही बघुन मला आश्चर्यच वाटल होतं. मुखदर्शनाच्या भागात खुप लोकं बसली होती. मी पुढे गेले, पितळी उंबरठ्यापर्यन्त पोचले असेन आणि देवीच्या आरतीला सुरुवात झाली! मी अगदी समोरच... देवी अगदी स्पष्ट दिसत नसली तरी पिवळ्या साडीतली तिची प्रसन्न मुद्रा दिसत होती.

घंटा, टाळ्या, आरती, देवी.... ते सगळं वातावरण भारावुन टाकणारं होतं.... माझे डोळे भरुन आले.
अचानक रिक्षात बसणं, वाद न घालता देवळात येणं, रांग नसणं आणि आत्ता मी देवीसमोर उभी!

मला माझ्या heartbeats ऐकु येत होत्या... छोट्या शिशु मधे पहिल्याच दिवशी मुल जातं तेव्हा ते ज्या नजरेने आजुबाजुला बघत असतं तसं मी इथे तिथे बघत होते. देवीला नमस्कार केला आणि थोड्यावेळाने देवळातुन बाहेर पडले. standवर आले, पुण्याच्या बसमधे बसले....

.....
देव?.... ठीक आहे .... असं आहे काहीतरी!
rather मला हवा तेव्हा तो खरा आहे... आणि इतरवेळीही, त्याला माहित्ये मी!
माझ्याकडे लक्ष आहे त्याचं!

आणि देवळातल्या मुर्तीत? गर्दीतुन जाऊन ५ सेकंद दिसणारा देव आहे?
नसायला काय झालं? मी अनुभवली ती देवीच होती... ती शक्तीच होती!
.....

खरं तरं "नवाकाळ"मधे छापायला देण्यासारखा अनुभव आहे. मी असं काही वाचलं की हसायचे . अजुनही हसते!
पण कधी कधी अश्या ह्या गोष्टी घडतात ज्या जाणिव करुन देतात...
"ताई, तुम्ही जे हसताय ना त्यावरही आमचं लक्ष आहे बरं का?"

आवडलेल्या कविता

2008-08-23T05:03:00.000-07:00

चिवचिवणारी वाट असावी

चिवचिवणारी वाट असावी
दमछाटीची यावी घाटी;
घाटीनंतर गडग्यापाशी
पार असावा बसण्यासाठी;
उठण्याची पण हिरवी शक्ती
अंगि असावी करीत वळवळ;
मनी असावे मौन सुगंधित,
उरी असावी जगण्याची कळ.
लाल असावा पुढचा रस्ता;
मोह असावा तिठ्यातिठ्यावर;
हात नसावा हुकूम कराया!
पाठीवरती सर्व हवे घर.
पडशीमध्ये हवेत पोहे;
( आणिक चंची-हवीच ती तर!)
थालिपिठाचे तुकडे काही,
निव्वळ लोणी तयाबरोबर
हवीच थोडी लोचट थंडी;
ऊन असावे तिरकस पिवळे;
क्षितिजामध्ये ऊब असावी!
गवत असावे भवती कवळे.
बैल असावा आंडिल ढुरकत
दूर जुगाईच्या माळावर
सह्याद्रिची निळी गोपुरे
दूर असावी, दूर, दूरवर...
पायामध्ये मुठभर जाडी
हवेत पायताण करकरणारे;
अन वाटोळी पृथ्वी याचे
दुःख असावे सूख पिणारे!
- विन्दा करंदीकर

---------------------------------------------------------------

रे फुलांची रोख किंमत करु नये कोणी
गंध मातीचा कुपीतून भरु नये कोणी

वाट शोधावी पहावी, वाट भोगावी
गाव आहे दूर म्हणुनी अडु नये कोणी

लाख दुःखे पचवुनि येतात जे डोळा
दोन त्या थेंबास क्षुल्लक म्हणू नये कोणी

आस्तिकाला देव नाही म्हणू नये कोणी
एवढेही ठार नास्तिक असू नये कोणी

सात फुटक्या घागरीतून जन्म हा गळता
थेंब त्यातील एकही दवडू नये कोणी

सर्व मी सोडुन जाता प्रार्थना इतुकी
कोप-यावर ओळखीचे दिसु नये कोणी
-संदीप खरे

माझा खो... केतन आणि कोहम

-------------

खो बद्दल धन्यवाद निमिष :)

इद्दिरा गाद्धी

2008-08-21T07:43:00.000-07:00

आत्ता माझी झाल्ये!
अनुस्वार असणारा कोणताही शब्द बोलणं कठीण झालयं...
सर्दी हा जगातला सर्वात वाईट आजार असेल,
आणि त्यात एखादीला तो दर महिन्याला होत असेल तर अजुन वाईट!

झुटी मुटी मितवा...

2008-07-29T01:50:00.000-07:00

अंगात थोडी तापाची कणकण म्हणुन कॉलेजला बुट्टी मारलेली...
एकावर एक मस्त २ स्वेटर्स... बाहेर पिरपिरणारा पाऊस...
आलं घातलेला गरमागरम वाफाळलेला चहा!
खिडकीजवळच्या बेडवर गुरफटलेली चादर...
आज किती दिवसांनी त्याचं नाव काचेवरच्या वाफेवर लिहीलं!
खुप दिवसांपासुन वाचायचं राहुन गेलेलं पुस्तक हातात...
मस्त दुपार!!
पण आज एकटं वाटतयं...
आयपॉडवरचं एक गाणं छळतयं!!

झुटी मुटी मितवा आवन बोले...
भादो बोले, कभी सावन बोले...
..

प्रश्न २

2008-07-26T00:40:00.000-07:00

मुलांच्या मनावर कशामुळे जास्त वाईट परिणाम होईल?

स्पिल्ट्सविला की लोकसभा अधिवेशन?

!

प्रश्न!

2008-07-21T20:29:00.000-07:00

गेले खुप दिवस confused होते! मला नक्की काय problem आहे हेच कळत नव्हतं!

काल सकाळ चाळत असताना, प्रसाद नामजोशीचं "point of view" वाचलं... दर रविवारी ते एका फिल्म घेतात आणि त्या फिल्ममधल्या फिमेल कॅरेक्टर विषयी लिहितात, फिल्म मधला तिचा point of view! खरं तरं सगळे हिंदी सिनेमे हे त्यातल्या हिरॊच्या नावानेच ओळखले जातात, male dominated films...huh!! बाई फक्त एक कारणमात्र हिरोची हिरोगिरी दाखवायला चान्स मिळावा म्हणुन! पण तिचा point of view, जो फिल्म मध्ये दिसत नाही आणि असा असावा हे लिहायची किंवा त्यावर नुसता विचार करायची कल्पना पण भन्नाट आहे. मला आवडलं!

काल त्यांनी "प्यासा" वर लिहीलं होतं! दोघींचा point of view... अचानक मला माझा problem लक्षात आला, मी का confused आहे हे ही कळलं! माझ्या प्रश्नाचं उत्तर मिळेल कि नाही ठाउक नाही सध्या प्रश्न सापडला ह्यातच समाधान आहे! मी ही कित्येक दिवस ह्यातच तर गुरफटले आहे.......

..... "स्वार्थ मोठा की त्याग?"

डोक्यातला किडा...

2008-07-13T05:21:00.000-07:00

सकाळपासुन डोक्यावर घणाघाती वार होत असल्यासारखं वाटत होतं!
घण...घण...घण....
झाशीची राणी बनुन डोक्याला फेटा बांधुन झाला... "अरे वा.. म्हणजे तुला डोकं आहे तर!" असं जेव्हा बहिण् म्हणाली तेव्हा ते वाक्य आधीच दुखत असणाऱ्या डोक्यात घुसलं! असं वाटलं.. डोक्यातली हातोडी काढुन तिच्या डोक्यावर मारावी!

तेवढ्यात् त्याचा फोन आला.... आजच् जगातले फालतुएस्ट जोक्स् त्याला आठवत होते, आजच अगदी रोमॅन्टिक व्हायचं होतं.... मग मी नीरस, मी सिरियस, मी दुष्ट...वगैरे वगैरे!
मी रागावुन त्याला म्हणाले "आई-बाबा बोलही रहे थे.. इतनी देर सेलपे बात करोगी तो हेडेक तो होगाही ना..." आणि कॉल् कट केला.

टीव्ही वर कोणत्यातरी फिल्मची जाहिरात लागली होती, विल स्मिथ त्याच्या त्या मोठ्या बंदुकीसदृश्य वस्तुमधुन समोरच्याच्या डोक्यावर नेम धरतो..आणि मग किळसवाणे हॉलिवुड इफेक्टस्...तो घाणेरडा चिकट हिरवा रस सगळिकडे उडतो, डोक्याच्या चिंध्या... अह्ह्!

काहीतरी वेगळं म्हणुन मग इंडिया टुडे हातात घेतला, चाळताना पहिलंच पान निघावं ते सेलफोनच्या जास्त् वापरामुळे वाढणाऱ्या ब्रेन्-ट्युमरच्या धोक्याच्ं!!

मला ती विल् स्मिथची बंदुक हवीये ह्या डोक्यातला किडा मारायला!

Education...:)

2008-07-09T01:24:00.000-07:00

पंख्याच्या पात्या स्पष्ट दिसाव्या इतक्या हळु स्पीडने फिरणारा पंखा डोक्यावर...
घर्र..खर्र.घर्र..खर्र आवाज आता सवयीचा झालेला...

गेले दोन-तीन महिने केरसुणी ह्या वर्गात आली नाहीये ह्याची साक्ष द्यायला टेबलावर धुळ येउन बसली होती!
भाविका त्याच टेबलावर खट....खट...खट तिचं लेक्सि-५ पेन वाजवत बसली होती...
मानसीचा हलणारा पाय अक्खं टेबल हलवत होता...
रसिकाची मी मोजायला सुरुवात केल्यापासुनची ११वी जांभई...
रुचा तिच्याच वहीत तिचंच नाव साधारण पन्नासाव्यांदा लिहीत होती!
अमृता समोरच्या बाकावर सगळा जोर देऊन तिची खुर्ची मागच्या दोन पायांवर बॅलेन्स करायचा खेळ खेळत होती...
समिधा भिंतीवरच्या पालीकडे टक लावुन बघत होती...

इतक्यात प्रोफ. आले. खुर्च्याचा आवाज झाला... सरांनी फळा पुसला, काहीतरी खरडलं...काहीतरी बोलायला सुरुवात केली....

पाल तशीच तिथे ढिम्म... अमृता आता पुढच्या दोन पायांवर खुर्ची बॅलेन्स करायच्या प्रयत्नात!
रुचाचं दुसरं पान, आता बहुतेक सरांच्या शर्टवरचं डिझाईन...
रसिकाचा २३वी जांभई रोखुन धरण्याचा निष्फळ प्रयत्न...
मानसीच्या पायाचा वाढलेला स्पीड...
खट...खट...खट...
घर्र..खर्र..घर्र...खर्र

बावरा मन...

2008-06-21T04:10:00.000-07:00

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

second year ला होते तेव्हा! भरपुर स्वप्नं टिकुन होती तोपर्यन्त...
मी खरचं खुप काही करु शकते याचा विश्वास होता! मला कोणी विचारलं की "काय मग, काय ठरवलं? काय करणार पुढे?"
माझ्याकडे अनेक उत्तरं होती. समोरचा माणुस बघुन मी उत्तर द्यायचे!
copy writing, journalism, UPSC, Social work, radio jocky, research...etc etc
मलाच माझा sollidd अभिमान वगैरे वाटायचा. मी ordinary नाही, ह्यावर माझा ठाम विश्वास होता! (आजही थोडा आहे)
ते वय मस्त असतं, मी काय खुप मोठी झाले नसले तरी ती phase मागे पडली आता!
तर हे गाणं तेव्हा पहिल्यांदा ऐकलं, आणि प्रेमात पडले... ह्या गाण्याचा!!
मला गाता येतं, पण संगीतामधलं काही खास कळतं नाही... हे गाणं माझ्यातल्या "गायिकेचा" ego booster आहे.. मला हे गाणं माझ्या आवाजात आवडतं... आणि माझ्या सगळ्या वेड्या कल्पना ह्या गाण्यात capture झाल्यात, जादु आहे हे गाणं!!

गेल्या आठवड्यात मला हे गाणं मिर्चीत गायला सांगितलं, खूsssप्प दिवसानी गायले! कायम गडबड असणारं office २ मिनिटं शांत होतं. गाणं संपल्यावर टाळ्या आणि शिट्या ब-याच दिवसांनी आनंद देवुन गेल्या!
काल शेवटचा दिवस होता तिथला... परत एकदा ह्या गाण्याची फर्माईश झाली! छान वाटलं!!

वर्षभरापुर्वी एका जर्नालिझ्म च्या courseच्या interview मधे मला "तुला गाता येतं का?" विचारलं होतं! मी "कदाचित" असं उत्तर दिलं होतं! आणि "बावरा मन" गायले होते! मी आधी दिलेली उत्तरं त्यांना फारशी आवडली नव्हती! (मराठी पत्रकारिता शिकवणा-या माणसासमोर म.टा. आणि त्याचं मराठी-english ची बाजु घेउन बोलले होते) पण त्यांना गाणं आवडलं आणि त्यानी चक्क हसुन वगैरे पाहिलं!!

हे गाणं बाबांना फोनवर ऐकवलं होतं, as usual काही खास comments नाहीत :)

हे गाणं त्याला ऐकवलं तर मात्र त्याला आवडत नाही, त्याच्या मते हे गाणं गायल्यावर मी स्वत:ला लई महान वगैरे समजते! हेहेहे.. असेल ही :D

मी orkutवर असताना अनेकदा माझ्या about me मधे किन्वा नावासमोर "बावरा मन" असायचं! वर्गात माझी ओळख होती हे गाणं! ह्या ओळींचा मला गवसलेला अर्थ वगैरे मी मुद्दामच लिहीत नाही आहे.. कारण हा अर्थ प्रत्येकासाठी वेगळा असणारे... माझ्यासाठीची ही बावरी धुन आहे...माझ्या मनाच्या बाव-यापणाला जिवन्त ठेवणारी!

स्वानंद किरकिरेंना भेटले होते, तेव्हा त्यांना फक्त thanx म्हंटलं होतं, हे गाणं लिहिल्याबद्दल आणि गायल्याबद्दल!
आत्ता जसं हे वाचलतं, तसं कायम माझ्या बाव-या मनाच्या वेड्या गोष्टी वाचता म्हणुन तुम्हालाही thanx!

(narcissist वाटत्ये का? ... असेन ही :D )

colours!

2008-04-19T05:10:00.000-07:00

काल आम्ही एक अर्ध्या दिवसाचा "arts activities camp" घेतला एके ठिकाणी! मला आणि अमृताला चिल्ल्या-पिल्या १० मुला-मुलींचा ग्रुप मिळाला होता, १ली-२रीतली गोंडस मुलं!
आम्ही त्यांना thumb-painting शिकवणार होतो. पण आयत्यावेळी लक्षात आलं की १० पैकी २-३च जणांकडे water colours आहेत. मग जरा मी टिपीकल म्हणजे अतिटिपीकल "ताईपणा" दाखवला..."आपण सगळे friends आहोत की नाही? मग आपण colours share करायचे ना आपल्या friends बरोबर?" (दुर्दैवानं मुलांना असचं मिंग्लिश कळतं हल्ली) ज्यांच्याकडे रंग होते त्यांनी माना डोलावल्या. आम्ही सगळ्यांनी, म्हणजे ती १० पिल्लं आणि आम्ही २ ताया, रंगकाम सुरू केलं.
रंगाच्या मालकिणीपैकी एकीचे रंग फोडलेले नव्हते, मीच त्याच plastic cover काढलं...आणि मग सगळे जण नवीन-नवीन म्हणुन तिचेच रंग वापरायला लागले. ती मधेच हळुच माझ्यापाशी येऊन तिच्या गोड पडक्या आवाजात म्हणाली "ताई, सगळे माझेच रंग वापरतायत". मी आणि अमृताने एकमेकींकडॆ पाहिलं आणि आम्हालाच वाईट वाटलं, पण लगेच ती परत म्हणाली "मला काही नाही वाटते पण, बाबाच म्हणाले हे नवीन रंग घेवुन जा म्हणून! ते नाही रागवणार" मी परत शांतच... "वापरु देत माझे रंग त्यांनी आणले नाहीयेत ना!मी मदत करते सगळ्यांना"

सर्र.....flashback...मी ह्या पिल्लांच्या वयाची, माझे नवीन crayons, १२ खडुंच्या डब्यात २ चंदेरी-सोनेरी खडू फ्री!
शाळेत नेल्यावर पहिल्याच दिवशी चित्रकलेच्या तासाला आख्या वर्गात मी केलेलं social-work! घरी येईपर्यन्त चंदेरी-सोनेरी रंगांचे फक्त अवशेष! "बाबा, मी सगळ्यांना रंगवून दिलं" मी अभिमानाने सांगितल्यावर बाबांचं उत्तर "आपले रंग आपणच वापरायचे, दुसर्यांना द्यायचे नाही" माझे बाबाही रागवले नाही माझ्यावर... पण आपण सगळ्यांना नेहेमी मदत करायची असते ह्या शिकवणीला लागलेला पहिला सुरुंग!!

पण आता त्यामुळेच व्यवहार काय असतो हे थोडंफार कळायला लागलं आहे!! त्या छोट्या पिल्लालाही लवकरच कळणारे ते!

Perfect!!

2008-04-09T00:12:00.000-07:00

सक्काळी सक्काळी त्याच्याशी झालेलं भांडण...
काल रात्रीपासूनच प्रोजेक्ट आणि असाईन्मेन्ट्सचं टेन्शन, त्यामुळेच अर्धवट झालेली झोप!!
विचित्र हवा, भरपुर उकाडा आणि दमट वातावरण...
त्यातुन कॉलेजला निघायला झालेला उशिर,
वह्या-नोट्स भरताना..इथुन-तिथुन घरातून पळताना कामवाल्या बाईला लादी पुसायचा आलेला उत्साह!
त्यावर एकदा धाप्प... असा आवाज... आता परत कपडे बदलायला हवे (कामवालीसुद्धा)!!
घाई घाईत घातलेला अडस, मला मुळ्ळीच न आवडणारा ड्रेस...
घरातुन निघताना आईने केलेले पराठे न खाल्ल्याने आईचा ओरडा!
लिफ़्ट्मधे शेजारचे काका, १०९८दा "तू सध्या काय करत्येस?" प्रश्न विचारणार..म्हणुन धडाधडा पाय-या...पायाला मगाशी लागलंय, ही जाणीव!
पळत पळ्त जाताना सुळसुळीत ओढणी सांभाळा की जड बॅग? की गळणारी पाण्याची बाटली?
रिक्षा स्टॅंडवर एकच रिक्षा... तिच्या दिशेने जाणारे गोखले आजोबा... काय करु आजोबा, सॉरी! नशिब मागुन एक रिक्षा येत्ये!
रिक्षात घमघमीत उदबत्ती... आयुष्यभरात पुन्हा कधी हॉर्न वाजवायला मिळणार नाही अश्या भावनेने रिक्षावाला हॉर्न बडवत होता!
दीड मिनटांच्या एका सिग्नलला रिक्षा थांबल्यावर शेजारी "पुणे म.न.पा."ची कचरा गोळा करणारी गाडी... उअदबत्ती आणि कचरा ह्याच्यात वासाची स्पर्धा!!
कसंबसं कॉलेजच्या गेटवर पोचल्यानंतर पटापट चालणारी मी.. आणि मला एक मुलगी overtake करुन जात्ये.. हिम्मत तिची... आणि घाई-घाईत आपण घरातल्या स्लिपर्स घालुन आलोय हा साक्षात्कार!!
वर्गात पोचल्यावर "शिस्त" कशी महत्वाची.. १५ मिनिटं उशीर म्हणजे.... blah blah blah!!!

pefect! perfect ruined morning!!
(एखादा दिवसच वाईट म्हणून हे सगळं झालं? की सक्काळी सक्काळी त्याच्याशी भांडले म्हणून?)

Then I'd best not catch this flick on you-tube

2008-04-04T05:03:00.000-07:00

paranoid... मी नक्कीच paranoid बनत्ये!

माझ्या मैत्रिणीला हल्ली you-tubeचं व्यसन लागायला लागलं आहे.. राव काहीही बघायचं का? आणि ते सुद्धा you-tube वर?
"vdo बहॊत होते है यार.. और comments एक से एक होते है नीचे"..ती सांगत होती, मी तरी आत्तापर्यन्त शिव्याच वाचल्यात तिथे.. तिला तेच एक से एक वाटत असावं कदाचित!

"अरे i want to upload something yar" ती सांगत आली.. आमच्या भुवया वर..
"something?"...
"कुचभी यार"

तिला माझ्या एका दुस-या classmateनी दिलेली सुचना "take some candid shots and make some film on movie-maker ya"

तेव्हा पासनं तिनी तिचा कॅमेरा-मोबाईल बाहेर काढला की मी ज्याम वैतागत्ये...
काही लोक धन्य असतात..ती महा-धन्य आहे...
पण एका माशीवरुन मधमाशीचं पोळं बनवणारं माझं मन काही केल्या शांत व्हायला तयार नाहीये!!

(आदित्य चोप्रा त्याच्या पुढ्च्या फिल्मसाठी शाहरुखची हिरोईन शोधण्यासाठी जंग जंग पछाडतोय असं वाचलं... तो you-tube पण बघतोय का?... नाही अशीच एक शंका!!)

minus minus plus...

2008-03-30T06:42:00.000-07:00

आज मी भन्नाट आनंदात आहे...
आज माझ्याबरोबर मास्टर्स करणाऱ्या २ मैत्रिणींना मी गणित शिकवलं, "क्या आप पाचवी पास से तेज है?" असं विचारल्यावर आता मी ’हो’ सांगु शकेन बहुतेक...

म्हणजे मला खरचं हसावं की रडावं कळत नाहीये...
त्यांच्या अज्ञानासाठी रडु की माझ्यापेक्षा जास्त मोठे ’गणिती औरंगजेब’ आहेत ह्यावर आनंद साजरा करु?

a-b-c करताना तुम्ही काय करता हो?

b-c करुन आलेलं उत्तर a मधुन वजा करता का हो?

#@%$$$$ minus minus plus minus minus plus plus plus plus minus plus minus............

company

2008-03-20T02:45:00.000-07:00

झेरॉक्ससाठी दुकानाबाहेर ताटकळत उभी होते,
"ह्या मुलींना परीक्षेच्या वेळेलाच का नोट्स काढायच्या आठवतात? कित्ती गर्दी होते झेरॉक्सवाल्याकडे, आज त्याच्या बायकोला नविन साडी नक्की जाणारे"

दुपारची १:३०ची वेळ, पोटात कावळे नाचत होते...उंदीर ओरडत होते! आणि वर रणरणतं उन!

खरंतर बाजुलाच दाबेलीवाला आहे, त्याच्याकडे cold coffee पण सही मिळते... पण मी एकटीचं होते, कोणिही बरोबर नसताना एकटीचं खाणं मला कधीच आवडत नाही! त्यामुळेच बहुतेक ठाण्याला एकटी राहत असताना मी बारीक झाले होते! त्यामुळे भुक लागली असुन मी फक्त त्या चर्र.. होणा-या तव्याकडे आणि coffee च्या ब्लेन्डरकडे बघत बसले होते!

तेवढ्यात तिथे एक आजोबा आले, कॉटनच्या पॅन्ट मधे खोचलेला सुती शर्ट, एक शबनम खांद्याला अडकवलेली, डोक्यावर पांढरीशुभ्र कॅप... "दाबेली आहे का रे?" अत्यन्त शुद्ध ब्राह्मणी उच्चार. "एक दे, इथेच, चटणी कमी" ..हे आजोबा इथे एकटेच उभे राहुन दाबेली खाणार? मला ते नाही रुचलं मनापासुन! मी पण पुढे झाले.. "एक दाबेली"..

मग तिथे आजोबांबरोबर उभी राहुन दाबेली खाल्ली! ते माझ्याशी बोलले नाहीत.. मी त्यांच्याशी बोलले नाही! फक्त कळत-नकळत आम्ही एकमेकांना कंपनी दिली!

Open book test!

2008-03-13T08:41:00.000-07:00

आज पेपर सुरु व्हायच्या आधी सगळ्यांना सांगत होते... "मॅडमना सांगुया ना open-book test घ्यायला". सगळ्या जणी हसल्या... "यार, तु तो बोलही मत, तेरी पढाई हो गयी होगी ना? "
"हा हा.. और मॅम तो जैसे सुननेवाली है!"
" ही mid-sem आहे बाळा, open-book testची स्वप्न नका बघु"
मी फक्त सगळ्यांकडे खुन्नस देउन पाहिलं...

मॅडम आल्या, त्यांनी पेपर वाटले... "ओह हे असं काही असतं का?" सारखे प्रश्न पडावे असा पेपर होता!
अचानक त्यांचा मोबाईल वाजला... "yeah, the next building is my dept.. no no take left turn... wait i will come down" आणि लगबगीने खाली गेल्या...

हळु हळु खुड्बुड होयला लागली.. एक मोठ्ठं फेकलेलं उत्तर संपवुन मी मान वर केली... सगळ्या साळकाय-माळकाया open-book test देत होत्या!

forget that count!

2008-03-11T06:37:00.000-07:00

आधी विचार केला, आधीच्या ब्लॉगसारखं ह्याचं पहिलं पोस्ट टाकीन! ब्लॉग कितवा , पोस्ट पहिलं वगैरे... पण naah.. त्यात मज्जा नव्हती येत!

though मी वरती लिहिलयं ह्या ब्लॉगबद्दल तरी पुन्हा एकदा...

आज घरी यायला रिक्शा बघत असताना एक रिक्शा दिसली, रिक्शाजवळ गेल्यावर पाहिलं तो ३० -३५ वर्षाचा (असावा) रिक्शावाला सकाळबरोबर मिळणा-या ’बालमित्र’ मधला जोक वाचुन हसत होता.

अश्या boring, interesting, crazy ब-याच गोष्टी घडत असतात... just असचं त्या लिहायच्यात! त्यावर अलंकारिक भाषेत किंवा ओढुन-ताणुन विनोद न करता लिहायच्यात!
म्हणुन हा ब्लॉग!

नेहेमीच्या routineमधे, नेहेमीच्या आयुष्यात...नेहेमीच्या जगण्याला जाणारे हे काही Tangents आहेत!
this blog is about those Tangents, those lines, those things which touch my life at some point but never intersect it!