Sunday, November 1, 2015

हँलोविन

मळभ भरलेला उदास दिवस होता तो... वाळूत पायाची बोटं रुतवून मी उभी होते, समुद्राच्या लाटा मोजत!
जिल पाण्यात धावत जात होती. एक क्षणभर तिचा हेवा वाटला खूप.. आपलीही अशी झिरो टाईप फिगर असती तर आपणही मस्त पाण्यात असतो आत्ता..
जिल हातवारे करून काहीतरी दाखवत होती पाण्यातूनच.. "काय? माझ्या बाजूला?" मी माझ्या उजवीकडे वळून पाहिलं.. आणि दचकलेच! कसं शक्य आहे? माझ्या इतक्याजवळ माणूस येऊन उभा राहतो आणि मला कळतही नाही. दोन पावलं मागे सरकत मी त्याच्याकडे नीट पाहिलं. लाईफगार्ड लिहिलेला शर्ट घालून कोणालाही घायाळ करेल इतका भारी दिसणारा माणूस..
"इट्स अ ब्युटीफुल डे .."
मगाशी उदास वगैरे वाटत असेल पण आता हा माणूस म्हणतोय ब्युटीफुल तर नक्कीच ब्युटीफुल...

त्याच्याकडे एकटक बघणं टाळण्यासाठी मी परत लाटा मोजायला लागले.. मधल्या २-३ जाऊन इथे आल्यापासूनची ८६ वी लाट..
"88th.."
"अं? काय?"
"ओह मलाही  लाटा मोजायला आवडतात .. मी इथे आल्यापासूनची ३७६५३२९८८ वी लाट" असं म्हणून तो  खूप मंद हसला..
मी मनातल्या गोष्टीही मोठ्यांनी बोलायला लागल्ये बहुतेक... लक्ष द्यायला हवं.. तो माझा बाजूला उभं राहून समुद्राकडे बघत होता, इतर काही स्मॉल टॉक न करता.. त्याच्याकडे बराचवेळ पाहिल्यावर जाणवलं तो एडवर्ड सारखा दिसतो. twilight मधला... मी मनातल्या मनात जिल ला शिव्या घातल्या.. नको त्या फिल्म्स बघायला लावते. आता मला हा माणूस किचिंत जास्तच आवडायला लागला होता.

तो अधूनमधून माझ्याकडे बघत होता. मी आता चेहऱ्यावर शून्य भाव ठेवून त्याच्याकडे बघायला लागले. त्यालाही मी बेला सारखी वाटले तर.. आणि मग पुन्हा हळूच हसले माझ्या ह्या खटाटोपावर... क्रश लपवण कठीण असतं किती..

"नक्कीच कठीण असतं" तो म्हणाला..
"क्काय?" मी पुन्हा थोडीशी दचकले
"असं न बोलता, कोणाला न भेटता समुद्रकिनारी थांबून राहाणं ... लोकांनी चुका करायची वाट बघत"
"ओह.. "
"अरे, मला वाटतं तुझ्या मैत्रिणीलाच गरज आहे.. " तो पाण्याच्या दिशेने धावत निघाला..
जिल? नाही.. स्विमिंग चाम्प आहे ती.. तिला नाहीये गरज.. पण तोवर ह्या माणसानी त्याचा लाइफगार्ड लिहिलेला शर्ट काढून फेकला होता..
आत्ता सूर्य  ढगाआडून बाहेर यायला हवा.. ह्याचं शरीर चमकेल का मग एडवर्ड सारखं?
अरे देवा.. किती चुकीच्या वेळी किती चुकीचे विचार येऊ शकतात डोक्यात...

तो जिलला हातात घेऊन बाहेर आला.. मी इथे तिचा हेवा करणं टाळत.. धावत गेले तिला बघायला..
" ठीक आहे ती.. मी तिला हॉस्पिटलमध्ये घेऊन जातो"
"मीपण येते.. "
"चालेल.. तू फक्त आधी धावत जाऊन लाईफगार्ड पोस्टवर माहिती दे"
तो प्रचंड वेगाने धावत गाडीकडे निघाला..
मी वाळूत पावलं ओढत पोस्टकडे निघाले..

तिथे जाऊन बघते तर.. माझी पावलं वाळूत अधिकच रुतत गेली..
No Lifeguard on duty!

There never was any Lifeguard on Duty!



Tuesday, June 30, 2015

1 extra second

आज एक सेकंद जास्त आहे म्हणे दिवसात.. मी इतकी रिकामटेकडी आहे सध्या कि मला तासाचाही हिशोब नसतो (कधी कधी दिवसांचाही) त्यामुळे त्या अधिक १ सेकंदाच मी काही विशेष लोणचं घालणार नाहीये.

काय काय करता येईल न पण त्या एका सेकंदात? खूप काही.. आणि काहीच नाही!

मी ठरवलं दिवस चांगला आहे पण, आख्खा दिवसच करूयात साजरा. शगुनवाला दिन है ना! म्हणजे आपण नाही का पाकिटात घालून देताना २०,५०,१००, ५०० रुपये न देता २१,५१,१०१,५०१ देतो. तसं आहे न आज एक मिनिट ६० सेकंदानैवजी ६१ सेकंदाच!

सकाळी सकाळी अमोलला छानपैकी तांबडा रस्सा मसाला घालून फ्लॉवरची भाजी आणि पोळी दिली (नवरा फ्लॉवर गिळगिळीत लागतो म्हणून खात नाही. असा उगाच मसाला घालून भाजी केली कि भाजी संपते) . त्याला टाटा-बायबाय झाल्यावर अति-बेस्ट ऑरेंज फ्लेवरच्या साबणाने अंघोळ , रेग्युलरली न होणारी  पूजा केली. सत्व नावाचं मस्त app आहे, त्यावरून मेडीटेशन केलं.

आत्ता अश्याच इथल्या-तिथल्या गोष्टी वाचत होते. मधेच फेसबुकवर आयफेल टोवर वरच्या त्या जोडप्याला शोधणाऱ्या बाईचे फोटो पाहिले. डोळ्यात पाणी आलं. जग ही चांगली जागा आहे राहायला हे आजच्या दिवसापुरतं establish झालं आहे आता. दिन बन गया!

आत्ता हेझलनट कॉफी केलीये. अहाहा वास आहे त्याचा. इथे ह्या सीनमध्ये बसल्ये.

अजून अर्धा दिवस बाकी आहे. त्यात थोडं लिखाण, वाचन ,थोडा चालणं-फिरणं , अमोल आल्यावर त्याचे लाड असं शेड्युल्ड आहे. (तुम्ही म्हणत असाल तर स्केज्युल ) . वेळ मिळालाच तर नेटफिल्क्सवर एखादी फिल्म.. 

म्हणा वेळ न मिळायला काय झालं आहे? एक सेकंद जास्त आहे आज :)

Friday, January 2, 2015

Vanilla Latte


(स्टारबक्सचा लाल कप हातात घेऊन ती काचेच्या दाराकडे तोंड करून बसलेली असते. तो आत येतो.. अनपेक्षितपणे एकमेकांना बघून ते थोडेसे गोंधळतात..)

     तो: हेय्य! 
     ती: हेय्य यु!

(तो तिच्या टेबलजवळ येऊन उभा राहतो.. )

    तो: तू काय पित्येस? V? Vanilla Latte? 

    ती: हो!

   तो: पण तुला आवडतं का?

   ती: हो आवडतं आणि नाही... I don't want to have this conversation... इथे नाही, आत्ता अजिबात नाही! 

   तो: ओह.. मग? 

   ती: कुठेच नाही आणि कधीच नाही! 

   तो:किंवा.. कदाचित आपण ह्या गप्पा भूतकाळात मारू शकतो किंवा parallel universeमध्ये वगैरे भेटून... 

   दोघं एकत्र: Where we haven't fucked up our relationship yet.. 

(दोघांच्याही चेहऱ्यावर हसू उमटतं.. तो तिच्या बाजूची खुर्ची ओढून खाली बसायला लागतो...)

   तो: आपल्यात काहीतरी आहे अजूनही... 

   ती: आणि तरीही... नाही! 

(ती उठते आणि दाराच्या दिशेने चालयला लागते)

   तो:  It sucks! (तिच्याकडे बघून जोरात) Vanilla Latte sucks! 

   ती: मलाही तुला भेटून आनंद झाला! 

(दार तिच्यामागे बंद होतं! )

Saturday, August 16, 2014

पत्र

शेवटचं पत्र कधी लिहिलं आहेस तू?
कोणाला?
का?
उत्तर आलं होतं त्या पत्राचं? 

शेवटचं तुला आलेलं पत्र कधी होतं?
कोणाचं?
का?
उत्तर लिहिलं होतंस तू त्या पत्राला?

मला आवडतो पत्र हा प्रकार खूप जास्त... कोणीतरी वेळ काढून आपल्यासाठी लिहिलेलं काहीतरी... इ-मेलसुद्धा वेळ काढूनच लिहिलेला असतो पण तरीही पत्रातला स्पर्श नसतो त्यात! 

लिहुयात ना आपण एकमेकांना पत्र... बोलूयात न आपण कागदांवर उमटलेल्या शब्दांतून... 

कदाचित मी पत्र लिहित असताना, पीत असलेल्या आल्याच्या चहाचा वास लागेल त्याला थोडासा... 
तुझ्या ऑफिसच्या एसीचा वास लागेल कदाचित तुझ्या पत्राला... 

एका क्लिकवर, काही सेकंदावर नसेन मात्र मी... उठावं लागेल स्क्रीनसमोरून... पाकीट-पोस्टाची तिकिटं शोधावी लागतील किंवा विकत घ्यावी लागतील... पेटीत टाकावं लागेल ते पत्र... किमान आठवडाभर लागेल तुझ्या पत्राला माझ्यापर्यंत पोचायला... पण चालेल कि, मुरेल तेवढंच ते... 

ठीके, मला नाही लिहायचं तर मला नको लिहू... पण लिही न कोणालातरी, खूप जवळच्या किंवा खूप लांबच्या... रोज बोलणाऱ्या किंवा गेल्या अनेक वर्षांत न बोललेल्या कोणालातरी... 

लिहुयात न पत्रं आपण एकमेकांना... बोलूयात न आपण कागदांवर उमटलेल्या शब्दांतून... 

वाट बघत्ये... 

Wednesday, July 16, 2014

१ ते ५०

तिला बोलायचं असायचं खूप...
पण शब्द नव्हते तिच्याकडे तेवढे.
मग माझ्या मांडीवर डोकं टेकवत म्हणायची,
" एक ते पन्नासपैकी एक आकडा मी मनात धरते
तू ओळख"
मी जो आकडा सांगेन तितपर्यंत मोजायची मग ती हळुहळू
"१...२...३...४...
अंहं .. पुढचा आकडा" 
कायमच मी सांगितलेला पन्नासावा आकडा असायचा तिचा! 

वर्ष झाली ह्याला...
आता मीच सांगतो कधीतरी 
तिला मनात आकडा धरायला,
आणि पहिल्याच चान्समध्ये 
बरोबरही ओळखतो!
आम्ही बाप-लेक मोठे झालोयत आता...

Friday, May 16, 2014

Colorado

"पण काहीतरी तर फरक पडावा... अंग काहीतरी वेगळं वाटतं आहे फक्त... पण ते तर एखाद दिवस जास्त वर्कऔट केल्यावर वाटतं तसं"

".. हे गाणं मी लहान असल्यापासून ऐकतोय.. असंच ऐकू येतं, काही वेगळं नाही वाटते... जसं आत्ता जोरजोरात वाजवतायत ते तसं मी वाजवायचो माझ्या खोलीत खूप जोरजोरात"

"हा हा हा... जगातला बेस्ट जोक असेल हा यार... "

"२ ग्राम पुरेसं नसतं... मी सांगत होतो... काहीच फरक पडत नाहीये"

"रंग... रंग बदलतात म्हणाले होते ते... लाल लाल आहे.. पिवळा पिवळा आहे.. काळा काळा आहे... तूच काळा दिसून राह्लाय बे... पैसे फुकट गेले आपले"

"त्याने फसवलं... हसू नकोस "

" pattern दिसतायत का तुला?  आकार हल्ताय्त का डोळ्यासमोर? मला ढगांमध्ये दिसतायत मांजरी... पण पुन्हा एकदा सांगतो, त्या  मला लहानपणापासून दिसतात"

"श्रुम.. श्रुम.. श्रुम... मस्त शब्द आहे..."

"तुम हो ही बडे मजाकीया भाई... हे हे हे..."

"ए बाबा... तो  खड्डा खणायचा थांबवणारेस का आता तू? डोकं उठतंय माझं त्या आवाजाने... प्रचंड आवाज आहे तो.. थांबव रे कुत्र्या..."

"नॉट ट्रीपिन... नॉट एट आल... "


... संध्याकाळपासून एकटाच बसला होता तो... शांत अंधाऱ्या गल्लीच्या टोकाला... "men at work" पाटीला चिकटून...


Sunday, December 29, 2013

चिऊताई दार उघड...

एक होती तेजू अन एक होता ब्लॉग... एकदा काय झालं, तेजू लिहायची बंदच झाली... मग काय ब्लॉग आला   दाराशी... आणि वाजवली ठणाणा दारावरची बेल..

"तेजुबाई तेजुबाई.... ब्लॉग लिही"

"हो रे.. थांब जरा ऑफिसचा  डबा करून घेऊन दे"

"तेजुबाई तेजुबाई .. ब्लॉग लिही"

"हो रे.. थांब जरा झाडांना पाणी घालू दे" 

"तेजुबाई तेजुबाई .. ब्लॉग लिही"

"हो रे.. थांब जरा स्काईप, फेसबुक, ट्विटर, बझफीड , Candy crush सगळ्यात बराच वेळ मोडू दे"

"तेजुबाई तेजुबाई .. ब्लॉग लिही"

"हो रे.. थांब जरा घर थोडं आवरून घेऊ दे"

"तेजुबाई तेजुबाई .. ब्लॉग लिही"

"हो रे.. थांब जरा अर्धा तास झोप काढू दे"

"तेजुबाई तेजुबाई .. ब्लॉग लिही"

"हो रे.. थांब जरा... snooz..." 

"तेजुबाई तेजुबाई .. ब्लॉग लिही"

"हो रे.. थांब जरा बाहेर फिरून येऊ दे"

"तेजुबाई तेजुबाई .. ब्लॉग लिही"

"हो रे.. जरा टाईमपास करू दे"

"तेजुबाई तेजुबाई .. ब्लॉग लिही"

"हो रे.. whatever!"


लहानपणी माझी सगळ्यात नावडती गोष्ट... मला खूप काही कळायचं नाही पण चिमणीचा राग यायचा प्रचंड... आणि आता स्वतःचा... बिनकामाच्या असंख्य कामांत अडकवून घ्यायचं स्वतःलाच... कारण द्यायची खरी-खोटी! सव्वा लाखाची मुठ झाकून ठेवत लिहिणं टाळत जायचं फक्त!!